full screen background image

Blog

Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst

februari 9, 2018
  • Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst

Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst

 

Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst. Die boom, die staat daar maar, de mossen glinsterend in de zon. Of ligt daar, omgezaagd en in stukken na de storm, de zaagvlakken als rode zonnen in het late licht. Het maakt ‘m niet uit. Of haar. Ze is. Ze is boom, voor zolang het duurt. En dan nog.

Daar is geen wachten

Geen wachten op hulp, of op publiek. Bewondering speelt geen rol. Er is geen puzzel, geen weemoed, geen eenzaamheid.

Er is groei. Of niet. Nog lang nadien ligt een stam stam te wezen, grauw op de bosgrond, wanneer houdt boom op boom te zijn?… Lees meer

Share

Jouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer

januari 31, 2018
  • Jouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer

Jouw koud is mijn warm - de troef van Anton HeyboerJouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer

 

Jouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer Dit is het laatste weekend dat de expositie met het werk van Anton Heyboer bezocht kan worden in het Gemeentemuseum Den Haag. Je kunt nog vlug. Wat maakt zijn werk, en zijn teksten, zo intrigerend? De oplossing zit ‘m in een pakje kaarten. Leg voor je op tafel eens enkele van de kaarten met de afbeeldingen. Vier vrouwen en een heer bijvoorbeeld. Als je net zulke kaarten hebt als hier tenminste, waarbij de ene helft van de figuur je bijna aankijkt en de andere helft op z’n kop staat. Daar zit ‘m nou net de clou.

Of je nou aan het klaverjassen bent of patience speelt

Wij leven ons leven gewoonlijk reagerend op de anderen om ons heen, we leven met wat we helder (menen te) onderscheiden.… Lees meer

Share

Be me – Anton Heyboer en Dr. John

januari 26, 2018

Be me - Anton Heyboer en Dr. JohnBe me – Anton Heyboer en Dr. John

 

Be me – Anton Heyboer en Dr. John  Het werk van Anton Heyboer is nog tot en met 4 februari te zien in het Gemeentemuseum Den Haag, in de zalen met de expositie Het juiste moment. Daar hangt ie, de 8-bladige ets die door de gelijkmatige horizontale vegen van de dotten sisal, waarmee de drukinkt gedeeltelijk is weggehaald, een grote ruimtelijkheid oproept. Kaal verder, en leeg, zoals meer werk in deze zaal.  Je hebt je gevoel nodig, je intuïtie, om dit te begrijpen. Maar vooruit, laten we de vertaalslag maken die er nodig is om Heyboer met je brein enigszins te vatten: me, dat betekent bij Heyboer nooit ‘mijzelf, als mens, de mens Anton Heyboer’.… Lees meer

Share

Een gat in je hoofd – Maria Roosen

januari 3, 2018
  • Een gat in je hoofd – Maria Roosen

Een gat in je hoofd - Maria RoosenEen gat in je hoofd – Maria Roosen in KAdE (deel 3) 

 

Een gat in je hoofd – Maria Roosen in KAdE. Het is nog heel even te zien, in Kunsthal KAdE, tot 7 januari, en anders kom je het vast nog wel ergens anders tegen, het beeld dat Maria Roosen maakte van een vrouwengestalte met een gat in haar hoofd. Beschadigd, verwond, met littekens net zo goed als met volle kleuren voor ieder jaar dat er geleefd is, echt ten volle geleefd – maar met een groot gat waar haar hoofd is. De wind blaast er zo doorheen. (Lees verder na de afbeelding.)

Rauw-gebeukt en zwart-geblakerd, maar daaruit tevoorschijn gekomen – recht overeind

Dat is je enige kans, als alles fout gaat: laat je brein zich er niet aan vastklampen.… Lees meer

Share

Piet Mondriaan begrijpen

december 19, 2017
  • Piet Mondriaan begrijpen

Piet Mondriaan begrijpenPiet Mondriaan begrijpen

 

Piet Mondriaan begrijpen. De Stijl is 100 jaar geleden opgericht. Dat is het afgelopen jaar wel tot ons doorgedrongen. Groot feest in de musea – en wij hebben zo ongeveer een oog-verzwikking opgelopen van het te pas en te onpas gebruik van de kleurenvlakken en horizontale en verticale lijnen: iedere zichzelf respecterende snackbar beplakte de ruiten met een wildgroei aan De Stijl-kenmerken. Blij dat dat weer over is. (Lees verder na  de afbeelding. Of beluister het radio-interview: 45 minuten met zo’n 5 x Mondriaan-muziek er tussendoor.)

Niet dat er iets mis was met De Stijl. De mannenbroeders, van Theo van Doesburg tot en met Gerrit Rietveld, waren in de ban van een uitzicht op een nieuwe wereld, internationaal optimisme over de nieuwe ontwikkeling van de mensheid vierde hoogtij.… Lees meer

Share

Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest

december 1, 2017
  • Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest

Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest

 

Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest. Naar aanleiding van de huidige expositie in het Gemeente Museum Den Haag vertel ik bij Tsjimme de Haan in het radioprogramma Kunst Actueel over Anton Heyboer, zijn systeem en zijn vrouwen. Op de Golfbreker. Ongeveer een half uur lang, afgewisseld met wat muziek, gaat het over de excentriekeling met zijn vele vrouwen, die door menigeen wordt afgedaan als: ‘die spoort niet.’ En dat half uur was veel te kort. Luister hier zelf maar.

Een kleine ‘oeps!’

Maar – let op: ik zit er een keertje naast: Als ik vertel over Heyboers gevoel van een honderdvoudige verliefdheid, dan heeft hij het over wat hij in zijn krankzinnigheid (de Yin, de vrouw-kant van gekte: nummer 6) allemaal kon beleven.… Lees meer

Share

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

november 21, 2017
  • Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

Over de tijd, die niet bestaat - Anton Heyboer en de FlamencoOver de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

 

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco. In het Gemeente Museum Den Haag is de expositie van Anton Heyboer te zien, en die is bar interessant. Helaas hangt deze ets er niet, maar hoewel er erg veel te zien is hangt er nog veel meer niet. De man heeft tot ver na 1975 nog zoveel bijzonders neergezet. Maar nu even 1964: Het enige gezonde, dat is het eeuwige voortbestaan, lees ik in een ets van Anton Heyboer uit dat jaar. Met zijn grote rode hanenpoten (rood als levenskracht, als bloed, als potentie) kalkt hij vervolgens neer dat dat ‘eeuwige’ door ziekte – door het ongezonde, ‘tijd’ wordt.… Lees meer

Share

Moet ik je alweer de kroeg in sturen – Calhoun Smith in de Observant

november 12, 2017
  • Moet ik je alweer de kroeg in sturen – Calhoun Smith in de Observant

Moet ik je alweer de kroeg in sturen – Calhoun Smith in de Observant

 

Nou moet ik je alweer de kroeg in sturen, en dat op de zondagochtend! Calhoun Smith, de door zijn lief naar Amersfoort ontvoerde Amerikaan, exposeert namelijk nog maar tot 1 december in de Observant, dus je moet in de benen. Zulk ragfijn werk vol ritmes en structuren verdient dat wel. Als je Halewijn (zie onder) al bezocht hebt, laat dan nu dit werk eens tot je doordringen. Het stelt niks voor denk je eerst, totdat je ziet dat het is samengesteld uit allemaal flarden van onze materiële werkelijkheid. Oude stenen, afgebladderd hout, scherven materie, die ineens haast ondragelijk licht blijken en dansend en eindeloos geschikt en weer gerangschikt plaats maken voor een weidsheid – binnen een onvermurwbare structuur, Screens – die de tijd (die je ogen nemen om goed te kijken) door elkaar rammelt, maar ruimte en rust schenkt.… Lees meer

Share

Je penseel als seismograaf – Dineke Groenhof Blaauw

november 5, 2017
  • Je penseel als seismograaf – Dineke Groenhof Blaauw

Je penseel als seismograaf – Dineke Groenhof Blaauw

 

Je penseel als seismograaf op de golven van muziek, dat ken ik. Dineke Groenhof Blaauw, wiens werk momenteel te zien is in Grand Café Halewijn in Amersfoort, dompelt zich onder in muziek, de stemmen van zangers in haar atelier. Met een penseel vol inkt in de hand. Als ik zelf vergelijkbaar werk dan is er veel meer: muziek, de drukte van een feest, de dansers (bijvoorbeeld) die ik als onderwerp heb, de vele kleuren, en daar midden in zoek ik de stilte. Maar deze schilderes is alleen – met de muziek en met haar penseel. En wat voor ’n penseel! De Japanse penselen zijn aardig groot van formaat, en bezet met een dot van de fijnste en zachtste haren.… Lees meer

Share

Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood. (Deel 2 en slot)

november 3, 2017
  • Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood. (Deel 2 en slot)

Jean Michel Basquiat en Andy Warhol - van de liefde en de dood. (Deel 2 en slot)Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood

 

Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood. Meer dan dertig jaar scheelden ze. De jonge kunstenaar met zijn woeste ambitie en het gearriveerde organisatietalent en gangmaker. Jean Michel Basquiat, wiens werk momenteel in Londen bij de Barbican Art Gallery te zien is, en Andy Warhol. Maar het sloeg in als een bom. Hun connectie werd al snel zo sterk dat ze elkaar in elkaars werk lieten schilderen, echt samenwerkten, en dat doet een schilder niet zo gauw. Basquiats vriendin van destijds voelde zich het derde wiel aan de wagen, zo intens was het. Als dat geen liefde is. Of tenminste zoiets dan.… Lees meer

Share
error: Please respect our copyright. Contact us if you are interested. That is the only way. Dit is beschermd door ons copyright. Interesse? Neem contact met ons op. Dat is de enige manier.