Tag: duisternis

De wilde god

De wilde god

De wilde god  Ze stelt zelf haar boeken samen, en ze brengt zulke wezenlijke zaken altijd  zo opmerkelijk – korzelig kort door de bocht, maar altijd raak – onder woorden: Lotti Heyboer. Daar wil ik je even kennis mee laten maken. Zoals ze me vertelde waarom dan toch ze in de jaren ’60 haar hele leven – familie, verloving, toekomst (Franse graaf, kasteel en al) – op z’n kop zette om bij Anton Heyboer te gaan leven, de kunstenaar met de vele bruiden. Ook die woorden van haar, het was net een kort gedicht, ik wil het je niet onthouden. Maar […]

Kunst in Amersfoort: eerst naar de kerk en dan naar de kroeg – zoals het hoort

Kunst in Amersfoort: eerst naar de kerk en dan naar de kroeg - zoals het hoort

Kunst in Amersfoort: eerst naar de kerk en dan naar de kroeg – zoals het hoort Ze liggen altijd braaf samen aan hetzelfde plein, de kerk en de kroeg. (Eerst naar de kerk, en tijdens de preek even naar de kroeg voor een neut. Of was dat alleen maar in Brabant?) Ik zie dat overal. Zo hielden religie en economie elkaar overeind. Eeuwenlang. Maar – kunst heeft het laatste woord. Misschien. Twee exposities in de zomerhitte: eerst moet je naar de kerk, en daarna mag je naar de kroeg. Of is het andersom? In de koele kerk ga je diep: […]

In een klein hoekje – Odilon Redon in het Kröller Müller Museum

In een klein hoekje - Odilon Redon in het Kröller Müller Museum

In een klein hoekje – Odilon Redon in het Kröller Müller Museum Daar hangt ie dan, nu op de expositie in het Kröller Müller Museum (zie link onderaan). Tot 10 september. De eerste keer dat ik zelf Odilon Redons werk tegenkwam is lang geleden. Erg lang geleden. De aarde koelde nog af, zo ongeveer. En zoals gewoonlijk deed ik het andersom: ik begon achterstevoren. Want wat mij aansprak waren de ongrijpbaar subtiele kleurvlakjes die hij met pastel als confetti om zich heen strooide. Nou ja, op het papier dan bedoel ik natuurlijk. Papier, karton of doek – dat hij nauwelijks […]

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

Over de tijd, die niet bestaat - Anton Heyboer en de Flamenco

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco (Toets op ‘lees meer’ voor correcte weergave)  Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco. In het Gemeente Museum Den Haag is de expositie van Anton Heyboer te zien, en die is bar interessant. Helaas hangt deze ets er niet, want hoewel er veel te zien is hangt er nog veel meer niet. De man heeft tot ver na 1975 nog zoveel bijzonders neergezet. Maar nu even 1964: Het enige gezonde, dat is het eeuwige voortbestaan, lees ik in een ets van Anton Heyboer […]

Dat is het ‘m met het systeem van Anton Heyboer: als je het begrijpt – dan zit je er naast

Dat is het 'm met het systeem van Anton Heyboer: als je het begrijpt - dan zit je er naast

Dat is het probleem met het systeem van Anton Heyboer: als je denkt dat je het begrijpt – dan zit je er naast  (Toets op ‘lees meer’ voor correcte weergave)  Dat is het probleem met het systeem van Anton Heyboer: als je denkt dat je het begrijpt – dan zit je er naast. De expositie in het Gemeentemuseum Den Haag is zondag geopend, het puzzelen kan beginnen: waar herken ik zelf iets van zijn belevingswereld in zijn haast dagboek-achtige werkstukken? En welk belang heeft die belevingswereld dan eigenlijk? Menigeen heeft zich gebogen over de tekening van ‘het systeem’ en de […]

Mijn kunst draait om scherp waarnemen en de kern raak neerzetten. In een keer. Spontaan

Mijn kunst draait om scherp waarnemen en de kern raak neerzetten. In een keer. Spontaan  (Toets op ‘lees meer’ voor correcte weergave) Waarnemen (eerder intuïtief dan met de ogen) van een karakter, de beweging van een arm, een moment, dat is wat ik doe. Waarnemen – en wat ik opmerk in de ziel treffen. Een soort aanraken, ontmoeten. Een mens, een dier, van alles dat leeft eigenlijk, het hele bestaan op deze aardkloot. Desnoods het leven in een tuin. Vrijwel los van het onderwerp drukt de dynamiek van het leven zelf zich uit. Iets dat we gek genoeg niet vaak opmerken. […]

Vallende sterren kijken, met een goeie fik erbij

Vallende sterren kijken, met een goeie fik erbij

Vallende sterren kijken, met een goeie fik erbij  (Toets op ‘lees meer’ voor correcte weergave)  Vallende sterren kijken, met een goeie fik erbij. Luie stoelen, een glaasje wijn en goed gezelschap. Deze tekening heet Vuilboom en vuurvliegjes. Klopt allemaal niks van, de bladeren die zachtjes opdoemden in het licht van de vuur was van een heel ander soort boom, en de vuurvliegjes bleven weg, al deden de vonken van het vuur erg hun best om op ze te lijken. Maar het is weer voorbij. De herinnering staat in z’n geheel in de gallery Tuinatelier.     Hierbij: details uit de […]

Ach jasses, alweer volle maan

Ach jasses, alweer volle maan

Ach jasses, alweer volle maan   Ach jasses, alweer volle maan, moet ik weer naar buiten om dat te tekenen… En jullie liggen dan lekker in je warme bedjes. Gelukkig is het zomer, in de winter kunnen jullie het wel schudden, vrees ik. En toch – als ik dan aan het tekenen ben – dan is dat toch weer een feestje. Helemaal in m’n eentje. Zalig. En ze gaan weer vallen! Pak je potlood Dinsdag. Dan is het zover met die maan. En – de sterren, die donderen ook weer naar beneden tegenwoordig. Dus begin je verlanglijstje maar alvast te […]

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag – volle maan

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag - Volle maan

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag – het is ook nog volle maan   Van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Er zijn een paar jarigen in mijn omgeving vandaag, dus bij deze. En er zijn er vast wel meer, dus ook bij deze. Maar de kamer hoeven we niet te versieren, als jullie even naar buiten hebben gekeken vannacht: het is volle maan en de hele lucht was al versierd. Slingers van wolken, plus enkele subtiele kleurtjes. Het was mooi. Pitten Dankzij de tablet is het schilderen in het holst van de nacht iets beter te doen dan wanneer je […]

Ik dacht werkelijk, dat ik… buiten mijn oevers getreden was – Belcampo

Ik dacht werkelijk, dat ik... buiten mijn oevers getreden was - Belcampo

Ik dacht werkelijk, dat ik… buiten mijn oevers getreden was – Belcampo   Ik dacht werkelijk, dat ik… buiten mijn oevers getreden was – toen ik ’s nachts in de tuin zat te werken in het overdonderende licht van de volle maan. Zo’n waterval van helder licht, en toch niet genoeg zien om me ergens op te kunnen focussen. Alles in flux. Kwijt Dat doet duisternis: de dingen weigeren in hun bekende vorm te verschijnen. Ze zijn nieuw, bezig geboren te worden. Het zijn vreemden. Ook jezelf kun je niet afbakenen. Overgeleverd aan van alles waar je geen grip meer […]

error: Please respect our copyright. Contact us if you are interested. That is the only way. Dit is beschermd door ons copyright. Interesse? Neem contact met ons op. Dat is de enige manier.