full screen background image

Blog

februari 9, 2018

Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst

  • Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst

Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst

 

Zo autonoom als een boom – over de zin van kunst. Die boom, die staat daar maar, de mossen glinsterend in de zon. Of ligt daar, omgezaagd en in stukken na de storm, de zaagvlakken als rode zonnen in het late licht. Het maakt ‘m niet uit. Of haar. Ze is. Ze is boom, voor zolang het duurt. En dan nog.

Daar is geen wachten

Geen wachten op hulp, of op publiek. Bewondering speelt geen rol. Er is geen puzzel, geen weemoed, geen eenzaamheid.

Er is groei. Of niet. Nog lang nadien ligt een stam stam te wezen, grauw op de bosgrond, wanneer houdt boom op boom te zijn?… Lees meer

Share
januari 31, 2018

Jouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer

  • Jouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer

Jouw koud is mijn warm - de troef van Anton HeyboerJouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer

 

Jouw koud is mijn warm – de troefkaart van Anton Heyboer Dit is het laatste weekend dat de expositie met het werk van Anton Heyboer bezocht kan worden in het Gemeentemuseum Den Haag. Je kunt nog vlug. Wat maakt zijn werk, en zijn teksten, zo intrigerend? De oplossing zit ‘m in een pakje kaarten. Leg voor je op tafel eens enkele van de kaarten met de afbeeldingen. Vier vrouwen en een heer bijvoorbeeld. Als je net zulke kaarten hebt als hier tenminste, waarbij de ene helft van de figuur je bijna aankijkt en de andere helft op z’n kop staat. Daar zit ‘m nou net de clou.

Of je nou aan het klaverjassen bent of patience speelt

Wij leven ons leven gewoonlijk reagerend op de anderen om ons heen, we leven met wat we helder (menen te) onderscheiden.… Lees meer

Share
januari 19, 2018

Denk-meppers, het wapen tegen veel te veel gedachtenspinsels – The Hitchhikers Guide

  • Denk-meppers, het wapen tegen veel te veel gedachtenspinsels – The Hitchhikers Guide

Denk-meppers, het wapen tegen veel te veel gedachtenspinsels – The Hitchhikers Guide

 

Denk-meppers, het wapen tegen veel te veel gedachtenspinsels – The Hitchhikers Guide. To the Galaxy. Ach, het is een geintje. Maar nu sinds oktober 2017 ook het Babelvisje uit The Hitchhikers Guide to the Galaxy, de absurde hoorspelserie op de BBC (en later de vijf in ‘toenemende mate onjuist trilogie’ genoemde boeken) van Douglas Adams uit 1978 werkelijkheid is geworden – heb ik hoop. De Google Pixel Buds, de oordopjes, die net als het wonderlijke visje uit het boek, dat je via je gehoorgang je brein in moest ploppen (zie link onderaan) functioneren precies hetzelfde: ze vertalen iedere taal die ze te horen krijgen in die van jou.… Lees meer

Share
december 15, 2017

Dat moet een mens eens doen op z’n tijd – niet nadenken

  • Dat moet een mens eens doen op z’n tijd – niet nadenken

Dat moet een mens eens doen op z’n tijd – niet nadenken

 

Dat moet een mens eens doen op z’n tijd – niet nadenken, da’s beter voor de creativiteit. Onlangs weer eens lekker met een paar lui uitgeprobeerd: modelgetekend en geschilderd, zonder eisen te stellen, zonder kritiek te leveren, en eigenlijk – zelfs zonder te kijken. Gewoon maar laten gebeuren, een paar gezellige modellen erbij die ook niet stil zaten, en een dik pak papier, dat helemaal op mocht. En bovenal: nergens aan denken.

Kunst

Om een beetje van dat lekkere gevoel van vrijheid te proeven is het nodig al dat beoordelen en bedenken uit te schakelen. Weg met alle verwachtingen. Niks willen. De pot op met alle hoop en vrees.… Lees meer

Share
december 1, 2017

Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest

  • Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest

Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest

 

Vertellen over Anton Heyboer – een vrije geest. Naar aanleiding van de huidige expositie in het Gemeente Museum Den Haag vertel ik bij Tsjimme de Haan in het radioprogramma Kunst Actueel over Anton Heyboer, zijn systeem en zijn vrouwen. Op de Golfbreker. Ongeveer een half uur lang, afgewisseld met wat muziek, gaat het over de excentriekeling met zijn vele vrouwen, die door menigeen wordt afgedaan als: ‘die spoort niet.’ En dat half uur was veel te kort. Luister hier zelf maar.

Een kleine ‘oeps!’

Maar – let op: ik zit er een keertje naast: Als ik vertel over Heyboers gevoel van een honderdvoudige verliefdheid, dan heeft hij het over wat hij in zijn krankzinnigheid (de Yin, de vrouw-kant van gekte: nummer 6) allemaal kon beleven.… Lees meer

Share
november 21, 2017

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

  • Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

Over de tijd, die niet bestaat - Anton Heyboer en de FlamencoOver de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

 

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco. In het Gemeente Museum Den Haag is de expositie van Anton Heyboer te zien, en die is bar interessant. Helaas hangt deze ets er niet, maar hoewel er erg veel te zien is hangt er nog veel meer niet. De man heeft tot ver na 1975 nog zoveel bijzonders neergezet. Maar nu even 1964: Het enige gezonde, dat is het eeuwige voortbestaan, lees ik in een ets van Anton Heyboer uit dat jaar. Met zijn grote rode hanenpoten (rood als levenskracht, als bloed, als potentie) kalkt hij vervolgens neer dat dat ‘eeuwige’ door ziekte – door het ongezonde, ‘tijd’ wordt.… Lees meer

Share
november 8, 2017

Het begon allemaal in 2008…

  • Het begon allemaal in 2008…

Het begon allemaal in 2008... Het begon allemaal in 2008… 

 

Het begon allemaal in 2008… Tegen die tijd had ik helemaal uitgedokterd waar de kracht van mijn manier van werken vandaan kwam, waar het ‘m nou allemaal in zat: in het toeval.

Dat dat bleek meteen verslavend, zodat ik besloot om met ogenblikkelijke ingang alle toeval in m’n werk toe te laten. Ik pakte m’n schilder-, en tekenspullen en stapte over de drempel van m’n atelier. Overal – dat werd mijn atelier. Naar buiten en maar kijken waar ik terechtkwam en wat er zou gebeuren. Zoals de draaimolen op de Parade. (Zie de afbeeldingen). En wie ik zou ontmoeten ook. Iedere ontmoeting werd een mix van twee mensen – en mijn verf. Iedere gebeurtenis bleek pure alchemie, met mijn verf als een van de ingrediënten.… Lees meer

Share
oktober 28, 2017

Een beetje Muze kost al gauw zo’n slordige 52 miljoen – de Muze van Brancusi dan

  • Een beetje Muze kost al gauw zo’n slordige 52 miljoen – de Muze van Brancusi dan

Een beetje Muze kost al gauw zo’n slordige 52 miljoen – de Muze van Brancusi dan

 

Een beetje Muze kost al gauw zo’n slordige 52 miljoen – de Muze van Brancusi dan. Ja, je zal het maar nodig hebben, hè, een Muze. Die van Brancusi werd enkele maanden geleden, in mei, door iemand gekocht voor dat recordbedrag. Wat is een muze? De gemiddelde meneren- kunstenaar heeft daar wel behoefte aan, een muze, die stille vrouwelijke kracht die toegang geeft tot creativiteit. Maar die gemiddelde kunstenaar kan dat niet betalen voor een muze, schat ik zo in. Mevrouwen-kunstenaars, die rooien het zelf wel, zeker nu het slagveld van de biologische functies wat begint te luwen. Zij hebben een ingebouwde muze, gratis, ze voelen van alles vanzelf al aan.… Lees meer

Share
september 29, 2017

Nog meer van mijn beroepsgeheimen. Olifanten, begraafplaatsen en koeienpis

  • Nog meer van mijn beroepsgeheimen. Olifanten, begraafplaatsen en koeienpis

Nog meer van mijn beroepsgeheimen. Olifanten, begraafplaatsen en koeienpis

 

Nog meer van mijn beroepsgeheimen. Olifanten, begraafplaatsen en koeienpis. Eenmaal aan het schilderen geslagen kom je er geleidelijk aan achter dat je niet alleen maar werkt met rood, groen en geel, hemel nee:

Olifanten, vergif en koeienpis

Het gaat ineens om Loodwit, Chroomgeel, Cadmiumrood, Doodekop (Caput Mortuum), Drakenbloed. En het geeft te denken, zulke namen. (Hoe wilt u dood?) Er was weinig gezonds aan de pigmenten, je praat vaak over puur vergif. Menig kunstschilder was dan ook letterlijk aangedaan door haar/zijn schilderijen.

Ik gebruik zelfs Ivoorzwart, but don’t blame me, het komt niet door mij dat de olifanten bedreigd worden: al mijn tubetjes komen uit de fabriek. Indisch geel, dat werd nog een broodje aap verhaal: dat zou gewonnen worden uit de urine van Indiase koeien die het blad van de mangoboom te eten kregen, maar eigenlijk weet niemand dat zeker.… Lees meer

Share
september 8, 2017

Mijn grappigste beroepsgeheimen: het wonder van de witte was

  • Mijn grappigste beroepsgeheimen: het wonder van de witte was

Mijn grappigste beroepsgeheimen: het wonder van de witte wasMijn grappigste beroepsgeheimen: het wonder van de witte was

 

Mijn grappigste beroepsgeheimen: het wonder van de witte was.

Verf maak je van pigmenten, fijngemalen, afgeschraapt, gebakken brokken rots, en meer gedoe – het was een heel geknutsel om zoveel mogelijk kleuren uit Moeder Aarde te kloppen voordat de chemische industrie, en nog modernere wonderen van techniek, het leven van de kunstenaar veraangenaamden. Van de grotschilderingen uit de oertijd tot en met Rembrandt zaten we al snel vast in veel soorten aardepigmenten, vooral bruintinten dus. Bekijk de kleine foto hiernaast, en de links hieronder.

Snugger

Voor grijs moest je leisteen malen, voor zwart een vuurtje stoken, in dit geval van wijnstokken. Inderdaad, dit is een verzameling kleuren uit Zuid Frankrijk: Roussillon.… Lees meer

Share
error: Please respect our copyright. Contact us if you are interested. That is the only way. Dit is beschermd door ons copyright. Interesse? Neem contact met ons op. Dat is de enige manier.