Genaaid en gebonden

Genaaid en gebonden

Genaaid en gebondenGenaaid en gebonden

(Toets op ‘lees meer’ voor correcte weergave) 

Genaaid en gebonden. Toen ik, in Amsterdam, geboren werd, was ook – eindelijk – de pil uitgevonden. Mijn leven viel samen met de tweede feministische golf. Waar ik de vruchten van plukte en het geworstel van meemaakte. Ik worstelde mee, vanzelfsprekend feminist, mede verontwaardigd over de ontwaardiging van vrouwen, grof en subtiel, al zoveel eeuwen lang.

In 1975 werkte ik aan het project Wie mooi wil zijn. Waar je inderdaad het vervolg van het spreekwoord bij mag denken, want daar had ik de grote ‘Maar waarom dan?’- vraag bij.

Vals

Ik schreef en tekende een bittere serie over de wanhopige pogingen van vrouwen om op de een of andere manier mee te tellen in een wereld waar mannen de dienst uitmaken. Het ging over opmerkelijk gruwelijke ‘schoonheidsmiddeltjes’, die door de eeuwen heen door vrouwen werden gebruikt. Het werd een griezelverhaal, maar prachtig getekend.

Of roze

De uitgever waar ik belandde met de serie en het verhaal had net een humoristisch boekje uitgegeven over heksen en bezweringen. Hij zag eenzelfde potentie in mijn verhaal. Maar dan als grapje dus. Een stuk kleiner (letterlijk en figuurlijk), en tot mijn verrassing op poederroze papier gedrukt. Er zat beslist een ferme discrepantie tussen mijn eigen uitgangspunt en het zoeken van de uitgever naar de suikerzoete atmosfeer van een boudoir, gewoon voor de gein. Maar ik schakelde om.

Humor

Ik ging in op hun idee, want  ik vond het net zo goed hoog tijd voor wat humor in het korzelige fanatisme van de feministische beweging van toen. Denkend, dat het vanzelfsprekend duidelijk zou zijn, dat het leven van een vrouw niet zou hoeven te draaien om het behagen van het manvolk. Was ik te naïef? Het werd niet altijd even goed begrepen, in ieder geval. Maar ik legde dus mijn oorspronkelijke idee, ook door een drukke baan die ik toen kreeg, nog even terzijde. Ik had toch ideeën te over, en griezelverhalen kwamen in mijn werk even zo goed wel aan bod.

Suikerzoet

Het was een goede, zorgzame uitgeverij, maar iemand kwam op het idee om er een destijds nog onbekende schrijfster aan te laten meewerken. Waarom weet ik nog steeds niet, maar mijn bol had teveel aan z’n hoofd, en ik liet het gaan. En toen ik, het werk bijna helemaal voltooid, het verzoek kreeg om ook nog overal glimlachjes toe te voegen voelde ik mij, om in boekentermen te blijven, genaaid en gebonden. Door een maatschappij waarin iedereen overal aan wil verdienen. En waarin het protest van een vrouw zo suikerzoet aangekleed diende te worden, dat het keurig lamgelegd werd.

Ik had mijzelf dezelfde loer laten draaien.

 

 

Hierbij: boven een detail uit de oorspronkelijke serie Het zoeken naar de giftige Bella Donnaplant, (druppel er sap van in je ogen en je krijgt mooie grote pupillen, en een zwoele oogopslag dus; onder detail van de rode kaft van het uiteindelijk uitgegeven boekje.

Meer: Kijk bij de jaren ’70.  (Het roze boekje is nog wel eens te koop.)

 

Share

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Please respect our copyright. Contact us if you are interested. That is the only way. Dit is beschermd door ons copyright. Interesse? Neem contact met ons op. Dat is de enige manier.