Het hele leven is onzin? De pindakaas van Wim T. Schippers

Het hele leven is onzin? De pindakaas van Wim T. Schippers.

Het hele leven is onzin? De pindakaas van Wim T. Schippers

 

Het hele leven is onzin? De pindakaas van Wim T. Schippers.

Wim T Schippers doorbreekt graag iedere box die je brein (razendsnel, en telkens weer) weet te produceren.

Het goeie daarvan is, dat hij je voortdurend kansen biedt om daar uit te breken. En met zijn intelligentie en rijke fantasie is hij menigeen jaren en jaren te vlug af.

Onzin

Voor hem is het leven van de grootst mogelijke betrekkelijkheid.
“Het leven is onzin”, is zijn motto, want “Waarom is er niet niks?”

Dan valt net zo goed een hele hoop plezier te beleven aan bijvoorbeeld een vloer van pindakaas, waarom niet?

Dat is zijn uitgangspunt. Maar ook dat uitgangspunt is betrekkelijk. Of onzin, eigenlijk.

Je moet wel slim genoeg zijn om dat te beseffen. Moedig ook, en een hele hoop humor is handig.

Pindakaas

En dan kan Wim T. er ons ook nog eens op zulke geweldige manieren mee op allerlei verkeerde benen zetten.

Haal de boel maar onderuit. Het betere spelen is dat eigenlijk.

Een hele vloer van pindakaas. Weet je wat? In een museum, of all places. In 1962. En waarom niet, dan?

Kijken wat er gebeurt.

Laat die hersens maar kraken, totdat ze aan gruizels zijn. Dat is de kunst.

Heel even maar

Eerst gruizels. En dan!

Dat korte moment dat er dan volgt. Heel even weet je denken niets te “bedenken”.

Wat hij daar dan zelf in vindt? Zijn oogjes twinkelen, maar in zijn hoofd kan ik niet kijken.

Proberen het denken te stoppen, hoezo? Kan best dat hij daar helemaal niet mee bezig is.

Het kan best zo zijn, dat het hoge gehalte aan kolder van ons bestaan – nu eenmaal – de klank van zijn kunst is.

En dat er “iets mee willen” ook onzin is.

Los

Maar wat is het dat je er (per ongeluk) toch in kunt vinden?

Vrijheid. Echte.

Heel even los van je brein.

Me like.

Wim over zijn Pindakaasvloer.  (Duurt 8 min.) (“Hij hoeft niet zo nodig” wordt er gezegd over de uitnodiging van het Guggenheim Museum in 1969. Net zo min als Anton Heyboer destijds.)

Van 2 september tot 13 november 2016 is een overzicht van zijn werk te zien bij de Bonner Kunstverein. In Bonn dus.

 

Hierbij: detail uit een schilderij dat in de stromende regen werd geschilderd. De verf liep er weer net zo hard van af. Ik had plezier aan de handeling, resultaat was niet het doel. Ook zinloos? Misschien kan het werk van Wim T. Schippers ook functioneren als een Koan, de onbegrijpelijke breinkrakers (letterlijk) uit het Zen boeddhisme. Of hij het ook zo bedoelt lijkt mij een (heel) open vraag.  Kijk ook bij: Kunst is volslagen onzin.  Een schilder als Magritte zie ik ook dergelijke dingen doen, lees Het gat in de werkelijkheid.

Share

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to Top