full screen background image

Blog

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

november 21, 2017

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco

 

Over de tijd, die niet bestaat – Anton Heyboer en de Flamenco. (Dit is een nog onvoltooide blog. Kom later terug.)In het Gemeente Museum Den Haag is de expositie van Anton Heyboer te zien, en die is bar interessant. Helaas hangt deze ets er niet, maar hoewel er erg veel te zien is hangt er nog veel meer niet. De man heeft tot ver na 1975 nog zoveel bijzonders neergezet. Maar nu even 1964: Het enige gezonde, dat is het eeuwige voortbestaan, lees ik in een ets van Anton Heyboer uit dat jaar. Met zijn grote rode hanenpoten (rood als levenskracht, als bloed, als potentie) kalkt hij vervolgens neer dat dat ‘eeuwige’ door ziekte, door het ongezonde, ‘tijd’ wordt.… Lees meer

Share

Weet waar je je aan vast moet houden – Maria Roosen in Kade

november 12, 2017
  • Weet waar je je aan vast moet houden – Maria Roosen in Kade

Weet waar je je aan vast moet houden – Maria Roosen in Kade

 

Weet waar je je aan vast moet houden – net zoals dat kleine tentje van Maria Roosen dat momenteel bij haar solo-expositie in Kade te zien is – aan de grond, stevig met haringen aan alle kanten verankerd aan de basis, de aarde, de moeder kennelijk, als je al die rondgebuikte glazen melkkannen ziet – veel en ontvankelijk en betrouwbaar tegelijkertijd. Kamperen is toch altijd al terug naar de natuur, en Maria Roosen heeft haar eigen geliefde tent ook nog laten verkleinen tot een kinderformaat. Veilig vastgehouden, daar waar het hoort.

Weet waar je je aan vast moet houden - Maria Roosen in KadeVuur

Ook als het misgaat in het leven. Nog zonder ook maar een stuk info gelezen te hebben begreep ik: hier is een vrouw die weet van weduwe worden.… Lees meer

Share

Moet ik je alweer de kroeg in sturen – Calhoun Smith in de Observant

november 12, 2017
  • Moet ik je alweer de kroeg in sturen – Calhoun Smith in de Observant

Moet ik je alweer de kroeg in sturen – Calhoun Smith in de Observant

 

Nou moet ik je alweer de kroeg in sturen, en dat op de zondagochtend! Calhoun Smith, de door zijn lief naar Amersfoort ontvoerde Amerikaan, exposeert namelijk nog maar tot 1 december in de Observant, dus je moet in de benen. Zulk ragfijn werk vol ritmes en structuren verdient dat wel. Als je Halewijn (zie onder) al bezocht hebt, laat dan nu dit werk eens tot je doordringen. Het stelt niks voor denk je eerst, totdat je ziet dat het is samengesteld uit allemaal flarden van onze materiële werkelijkheid. Oude stenen, afgebladderd hout, scherven materie, die ineens haast ondragelijk licht blijken en dansend en eindeloos geschikt en weer gerangschikt plaats maken voor een weidsheid – binnen een onvermurwbare structuur, Screens – die de tijd (die je ogen nemen om goed te kijken) door elkaar rammelt, maar ruimte en rust schenkt.… Lees meer

Share

Schotelt Harold Pinter ons een prachtig uitgevoerde Koan voor? De huisbewaarder

november 9, 2017
  • Schotelt Harold Pinter ons een prachtig uitgevoerde Koan voor? De huisbewaarder

Schotelt Harold Pinter ons een prachtig uitgevoerde Koan voor? De huisbewaarder

 

Schotelt Harold Pinter ons een prachtig uitgevoerde Koan voor? Ik gooi maar eens een knuppel in het hoenderhok. Er is momenteel een stuk van de schrijver te zien van de Toneelschuur Producties: De huisbewaarder. En weet je wat een koan is?  Kort door de bocht: een heel korte tekst, die je ter studie gegeven wordt als je je wilt ontwikkelen als zen monnik. Mocht je dat toevallig willen. Omdat je minimaal ‘Verlicht’ wenst te raken. Als je ‘Verlicht’ worden – whatever dat is –  misschien in een moment van totale verstandsverbijstering eens op je op je bucketlist hebt gezet. Maar genoeg hierover:

Koan

Als je een puzzelaar bent zal dit je misschien raken: want wat is nou de grap met een koan: die tekst is niet met het logisch denkende brein te bevatten.… Lees meer

Share

Het begon allemaal in 2008…

november 8, 2017
  • Het begon allemaal in 2008…

Het begon allemaal in 2008... Het begon allemaal in 2008… 

 

Het begon allemaal in 2008… Tegen die tijd had ik helemaal uitgedokterd waar de kracht van mijn manier van werken vandaan kwam, waar het ‘m nou allemaal in zat: in het toeval.

Dat dat bleek meteen verslavend, zodat ik besloot om met ogenblikkelijke ingang alle toeval in m’n werk toe te laten. Ik pakte m’n schilder-, en tekenspullen en stapte over de drempel van m’n atelier. Overal – dat werd mijn atelier. Naar buiten en maar kijken waar ik terechtkwam en wat er zou gebeuren. Zoals de draaimolen op de Parade. (Zie de afbeeldingen). En wie ik zou ontmoeten ook. Iedere ontmoeting werd een mix van twee mensen – en mijn verf. Iedere gebeurtenis bleek pure alchemie, met mijn verf als een van de ingrediënten.… Lees meer

Share

Je penseel als seismograaf – Dineke Groenhof Blaauw

november 5, 2017
  • Je penseel als seismograaf – Dineke Groenhof Blaauw

Je penseel als seismograaf – Dineke Groenhof Blaauw

 

Je penseel als seismograaf op de golven van muziek, dat ken ik. Dineke Groenhof Blaauw, wiens werk momenteel te zien is in Grand Café Halewijn in Amersfoort, dompelt zich onder in muziek, de stemmen van zangers in haar atelier. Met een penseel vol inkt in de hand. Als ik zelf vergelijkbaar werk dan is er veel meer: muziek, de drukte van een feest, de dansers (bijvoorbeeld) die ik als onderwerp heb, de vele kleuren, en daar midden in zoek ik de stilte. Maar deze schilderes is alleen – met de muziek en met haar penseel. En wat voor ’n penseel! De Japanse penselen zijn aardig groot van formaat, en bezet met een dot van de fijnste en zachtste haren.… Lees meer

Share

Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood. (Deel 2 en slot)

november 3, 2017
  • Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood. (Deel 2 en slot)

Jean Michel Basquiat en Andy Warhol - van de liefde en de doodJean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood

 

Jean Michel Basquiat en Andy Warhol – van de liefde en de dood. Meer dan dertig jaar scheelden ze. De jonge kunstenaar met zijn woeste ambitie en het gearriveerde organisatietalent en gangmaker. Jean Michel Basquiat, wiens werk momenteel in Londen bij de Barbican Art Gallery te zien is, en Andy Warhol. Maar het sloeg in als een bom. Hun connectie werd al snel zo sterk dat ze elkaar in elkaars werk lieten schilderen, echt samenwerkten, en dat doet een schilder niet zo gauw. Basquiats vriendin van destijds voelde zich het derde wiel aan de wagen, zo intens was het. Als dat geen liefde is. Of tenminste zoiets dan.… Lees meer

Share

Girl lost in her theatrical play – impressie

november 1, 2017
  • Girl lost in her theatrical play – impressie

Girl lost in her theatrical play- impressieGirl lost in her theatrical play – impressie

 

Girl lost in her theatrical play – impressie. Wat valt er te zeggen? Zij vond van alles in het atelier – aan spullen, de kleine meid. Lappen, versieringen. De muziek misschien. En zij had haar fantasie. Haar dans. Meer had zij niet nodig.

En ik schilderde wel. Stilletjes. Zodat zij in haar eigen wereld kon blijven.

Waar het over ging? Dat weet ik niet. En dat zal ik nooit weten.

Acryl en inkt op papier, ca 55 x 55 cm, ’09. Meer van dat soort spontaniteit zie je bij de galleries. Deze bijvoorbeeld.

Voor B. 

 

Share

Jean Michel Basquiat in Londen

oktober 31, 2017
  • Jean Michel Basquiat in Londen

Jean Michel Basquiat in LondenJean Michel Basquiat in Londen

 

Jean Michel Basquiat in Londen. Laat maar komen, laat maar gaan, heb ik de neiging te denken als het om kunst en scheppen gaat. Nou laat maar komen, laat maar gaan, dat is wat Jean-Marie Basquiat aan een stuk door deed. Moest doen, misschien kon hij niet eens anders functioneren, alles kwam binnen en stroomde door hem heen en manifesteerde zich via alle denkbare materialen op alle denkbare plaatsen. Of hij een kanaal was, een open zenuw. Een met grote kracht. Ga dat bekijken bij Barbican Art Gallery in Londen, waar de expositie Boom for real nu aan de gang is.

Klop 

En dan moet je een gekleurde man zijn in de VS van destijds, klop kon je krijgen en menige trap na.… Lees meer

Share

Gerben Hellinga in het MOA-café: over Madonna, de oeroude Chinese I Tjing (Yi Jing), en dat Ruigoord blijft bestaan

oktober 29, 2017
  • Gerben Hellinga in het MOA-café: over Madonna, de oeroude Chinese I Tjing (Yi Jing), en dat Ruigoord blijft bestaan

Gerben Hellinga in het MOA-café: over Madonna, de oeroude Chinese I Tjing (Yi Jing), en dat Ruigoord blijft bestaanGerben Hellinga in het MOA-café: over Madonna, de oeroude Chinese I Tjing (Yi Jing), en dat Ruigoord blijft bestaan

 

Gerben Hellinga in het MOA-café: over Madonna, de oeroude Chinese I Tjing (Yi Jing), en dat Ruigoord blijft bestaan. Van die dingen. Daar ging de lezing van de schrijver en acteur over in Museum Oud Amelisweerd afgelopen vrijdag. Want behalve het oude Chinese behang in het landhuis is daar nu ook een expositie met porselein en schilderingen uit het oude China.

Dat kabinet van ons

De I Tjing  van nu is het boek dat Gerben Hellinga schreef. Een oud Chinees wijsheidsboek – de Yins en Yangs vliegen je om de oren – maar dan in moderne taal (zie link onderaan).… Lees meer

Share
error: Please respect our copyright. Contact us if you are interested. That is the only way. Dit is beschermd door ons copyright. Interesse? Neem contact met ons op. Dat is de enige manier.